Edukacja ekologiczna – są to wszelkie formy działalności skierowanej do społeczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci i młodzieży, które mają na celu pogłębianie wiedzy o otaczającym nas świecie przyrody poprzez poznawanie poszczególnych jej elementów, takich jak: flora, fauna, ekosystemy, gleby, skały, wody, a także ich wzajemnych zależności, wyjaśnianie podstawowych procesów oraz zjawisk zachodzących w ekosystemach naturalnych i antropogenicznych, obserwację zmian w środowisku zachodzących samoistnie oraz generowanych przez człowieka i skutków negatywnych zachowań społecznych, a także błędnych decyzji gospodarczych.

Szkolna edukacja ekologiczna (na dowolnym etapie kształcenia) jest edukacją formalną, zinstytucjonalizowaną. Edukacja ta włączona jest w odpowiednie struktury, a zakres i sposób jej prowadzenia regulują rozmaite zarządzenia odpowiednich władz oświatowych.

Edukacja nieformalna prowadzona jest przez parki narodowe i krajobrazowe, ośrodki edukacji ekologicznej, organizacje pozarządowe, stowarzyszenia i instytucje realizujące statutowo zadania z tego zakresu. Jej wielką zaletą jest wykorzystywanie w procesie edukacji szeregu niekonwencjonalnych form nauczania środowiskowego, opartych na metodach aktywnych, preferujących zdobywanie wiedzy poprzez bezpośredni kontakt z przyrodą, praktyczne rozwiązywanie problemów, aktywne działanie na rzecz środowiska, zabawę czy twórczość własną. Najczęściej stosowane metody to: zajęcia terenowe, warsztaty, gry i zabawy, prelekcje, konkursy, wystawy, seminaria, szkolenia, kampanie. W edukacji nieformalnej, w znacznie większym stopniu niż w tradycyjnej edukacji szkolnej, wykorzystuje się naturalne środki dydaktyczne, takie jak: walory przyrodnicze najbliższego otoczenia, obiekty ochrony przyrody czy ścieżki dydaktyczne.